زایه‌ی دید را هم باید شست، جور دیگر باید. . .

زاویه‌ی یک:

در را محکم بست و از اتاق خارج شد. هیچ وقت تصور نمی‌کرد که یک روز ممکن است تا این حد گرفتار و درمانده بشود که بخاطر خرج عمل کلیه مادرش بیاید و از پرویز‌حروم‌خور کمک بخواهد.

هزار بار خودش را لعن و نفرین کرد که چرا آمده و پیش آدمی مثل پرویز حروم‌خور رو انداخته. با خودش فکر می‌کرد که از همان سه سال پیش بی‌خود آمده اینجا و شاگردی حجره پرویز حروم‌خور را می‌کنه. آن هم کسی که پدرش مرتضی، همیشه از معاشرت با او دوری می‌کرد. این لقب را هم پدرش به پرویز داده بود.

کلیه‌های مادرش از کار افتاده‌بود و پول کافی برای خرید کلیه نداشتند. تا اینکه یک نفر ناشناس حاضر شده بود که کلیه‌اش را هدیه کند. اما برای خرج دوا و درمان و عمل آمده بود تا از پرویز حروم خور پول قرض بگیرد.

از حدود سه سال پیش که پدرش فوت کرده‌بود همه‌ی وقتش را گذاشته بود برای سیر کردن شکم خودش، مادرش و دو خواهرش.

با اینکه درس و دانشگاه را دوست داشت ولی برای پیداکردن کار با درآمد کافی مجبور شد ترک تحصیل کند. کارهای دانشجویی هم با چندرغاز درآمد اصلا فایده نداشت و کفاف خرج زنگیشان را نمی‌داد.

همه‌ی این‌ها به کنار، فکر اینکه سه سالی می‌شود که مرضیه دختر حاج یوسف را معطل خودش کرده و اسمش روی او رفته، ولی نمی‌تواند کاری را از پیش ببرد، مثل خوره تمام ذهنش را می‌خورد. تازه دیشب مادرش به او گفته بود که:

 "تو اگه نمی‌خواهی سر‌ و سامون بگیری، میل خودته ولی این وسط تکلیف خواهرات را مشخص کن. چند روز پیش برای خواهرت یک خواستگار خوب پیدا‌شده و . . ."

این حرف مادرش و حرف‌های پرویز حروم‌خور دور سرش می‌چرخید.

" ببین آقا‌رضا، ما حرفی نداریم بهت پول قرض بدیم، تو مثل پسرم هستی. رضاجون، تو باید به فکر خواهرات هم باشی. اونا هم باید بالاخره یه روزی بروند خونه‌بخت یا نه؟ من با مادرت در مورد خواهرت صحبت کرده‌ام و اون هم . . ."

زاویه‌ی دو:

پرویز و مرتضی از قدیم با هم دوست و شریک کاری توی حجره بودند. پرویز همیشه هوای مرتضی را داشت. همه‌ی کارهایشان را با هم انجام می‌دادند. تا اینکه مرتضی با دختری که پرویز عاشقش شده بود، ازدواج کرد. ولی پرویز هیچ حرفی نزد.