من چی بگم؟

دل توی دلم نبود که شب بشه. اون شب اولین باری بود که قرار بود مجری باشم؛ مجری شب اول روضه‌ی فاطمیه، با حدود هزار و 500 نفر عزادار.

صورتم را اصلاح نکرده بودم که یه ته‌ ریش مختصری داشته باشم؛ آب سرد هم نمی‌خوردم که یهو صِدام خراب نشه و ...

همه‌ی اینا را فقط و فقط به خاطر تاثیرگذاری بیشترِ اجرام انجام می‌دادم. نه این‌که هول کرده باشم، نه! قبلاً هم بارها و بارها جلوی جمعیت، تئاتر بازی کرده بودم، ولی اجرا، اونم اجرای روضه، تجربه‌ی تازه‏ای بود و به نو بودنش می‌ارزید. تازه می‌تونستم از این به بعد سرم را بالا بگیرم و بگم که من چند شب هم مجری روضه‌ی فلان مجموعه فرهنگی بوده‌ام و فلان و فلان!

از چند روز قبل، دنبال چندتا متن و شعر درست و حسابی برای اجرا بودم. یادم میاد غیر از سوزوندنِ یه کارت اینترنت 10 ساعته، برای پیدا کردن شعر و متن توی اینترنت، یه هفت هشت تا کتاب هم از کتابخونه‌ی دانشگاه امانت گرفته بودم و هرچی می‌گشتم چیز به‏درد بخوری چشمم را نمی‌گرفت.

لابلای کتاب‌های یکی از دوستام، چشم‏ام افتاد به کتاب «کشتی پهلو گرفته» ی «سید‌مهدی‌شجاعی». با این‌که خیلی از طرح جلدش خوشم نیومد، ولی نمی‌دونم چی شد که کتاب را ازش گرفتم تا بخونم. شاید چهار یا پنج بار همین‌طور بدون توقف کل کتاب رو خوندم. اون‌قدر کتاب را با حس می‌خوندم که کم کم دیگه داشتم شک می‌کردم که نکنه این کتاب را خودم نوشته‌ام!

غرق کتاب شده‌بودم؛ همین هم بیش از هر چیز دیگه‌ای باعث تعجبم می‌شد که چی شده که من، یهو و ناخواسته باید تا این حد مجذوب این کتاب بشم.

"در اندوه جگرسوز علی علیه‌السلام در مواجهه با فاطمه‌ی میان در و دیوار و گاه شستن صورت نیلی و بازوی کبود فاطمه، هیچ هنرمند عارفی توانسته است مرثیه بسراید آنچنان‌که از عمق رنج آدمی در چروک‌های پیشانی علی علیه‌السلام خبر دهد و وسعت غم‌های خلقت را در پهنای اشک علی بشناسد و بشناساند جز باز اشک پنهانی علی؟ ..."

به خودم که اومدم، دیدم غروب شده. با عجله خودم را رسوندم به محل روضه، اون‌قدر هواسم پرت بود که بجای کفش، دمپایی پوشیده بودم. با سر و وضع نامرتب و آشفته رفتم پشت میکروفن و همه را دعوت به اقامه‌ی نماز کردم. بعد از نماز هم، سخنران بلافاصله می‌رفت منبر و گلِ برنامه‌ی من مربوط به زمان بین سخنرانی و مداحی بود. تا زمانی که نوبت من می‌رسید، مثل دیوونه‌ها نشسته بودم یه گوشه و همین‌جور کتاب را می‌خوندم. نمی‌دونستم کدوم قسمتش را انتخاب کنم و بخونم. زمان همین‌جور به سرعت می‌گذشت. توی همین فکرها بودم که دیدم سخنرانی تموم شد و مسئول برنامه داره صدام می‌زنه که، «پس چرا نشسته‌ای؟ برو نوبت توئه...». حتی فرصت نکرده بودم که یه مختصری از کتاب را روی کاغذ بنویسم؛ پای برهنه و بدون کفش رفتم پشت میکروفن ایستادم،با یک کتاب که این‌قدر خونده بودمش و توی دستم لوله‌اش کرده بودم که ...

توی اون لحظه دیگه به هیچی فکر نمی‌کردم، نه به ته ریش، نه به صدای صاف و شفاف، نه به ...

نوشته‌های کتاب جلوی چشمم رژه می‌رفت؛ انگار یه نفر داشت بلند بلند کتاب را توی سرم می‌خوند! منگ شده بودم، یکی دو دقیقه همین طور زل زدم به مردم. هیشکی هیچی نمی‌گفت. انگار همه حال و روز منو فهمیده بودند. فضا خیلی سنگین بود. دستام یخ کرده بود و می‏لرزید. برای اینکه نیفتم با یه دستم محکم به پایه‌ی میکروفن چسبیده بودم. کتاب را به زور باز کردم و تند تند ورق می‌زدم. خواستم شروع کنم به خواندن، ولی صدام در نمی‏اومد. هر چی تلاش کردم فایده ای نداشت. تند تند ورق می‌زدم، ولی...

یه قطره اشک از چشمم افتاد روی کتاب، دیگه نتونستم خودمو کنترل کنم، پاهام شل شد و محکم با زانو افتادم روی زمین و های های زدم زیر گریه...

جمعیت هم منفجر شد! زن و مرد، بزرگ و کوچک، همه آتیش گرفتند و زدند زیر گریه، بلند بلند ...

نه گریه‌ی من بند میومد و نه گریه‌ی جمعیت. چراغ‌ها را خاموش کردند، ده دقیقه‌ی کامل همه‌ گریه می‌کردند. گریه، گریه، گریه ...

بعد که همه آروم شدند، مداح توی اون تاریکی اومد پشت میکروفن و گفت:« من چی بگم؟ »

روضه‌ی اون شب مداحی نداشت...

پی‌نوشت:

1- سلام

2- السلام علیک یا مادر ...

3- امسال هم مجری هستم.

4- این متن توی روزنامه همشهری هم چاپ شد.

۵- حق باشید.