پارک ممنوع و الا پنچر می شوید

پول‌دوست‌ها بخوانند

shukhoshang — Tue, 01 Jul 2008 09:06:18 GMT

آموزش سرقت از بانک

چند روش کلی برای سرقت از بانک وجود دارد که هرکدام از آن‌ها را به اختصار توضیح می‌دهم.

روش اول

مواد لازم:

بانک، اتومبیل تندرو همراه با کارت سوخت، انواع و اقسام اسلحه گرم و سرد (مانند: تفنگ، پاشنه‌کش، آرپیجی، گاز اشک‌آور، چاقو، تانک، ناخن‌گیر)، ماسک و یا جوراب (خوش‌بو) برای پنهان کردن چهره‌، کیسه و یا چمدان برای حمل پول‌های سرقت شده و ...

روش انجام کار:

در حالی که چهره‌ی خود را پنهان کرده‌اید، با سلاح وارد بانک می‌شوید و همه را به رگبار می‌بندید و سپس مثل احمق‌ها منتظر می‌مانید تا پلیس بیاید و شما را دستگیر کند!

روش دوم

مواد لازم:

همان مواد لازم روش اول

روش انجام کار:

در حالی که چهره‌ی خود را پنهان کرده‌اید، با سلاح وارد بانک می‌شوید و هیچ‌کس را به رگبار نمی‌بندید و منتظر می‌مانید تا شما را به رگبار ببندند!!

روش سوم

مواد لازم:

همان مواد لازم روش اول

روش انجام کار:

در حالی که چهره‌ی خود را پنهان کرده‌اید، با سلاح وارد بانک می‌شوید و از خیر دزدی می‌گذرید و قبل از اینکه بقیه شما را به رگبار ببندند، خودتان، خودتان را به رگبار ببندید!!!

روش چهارم

مواد لازم:

همان مواد لازم روش اول

روش انجام کار:

در حالی که چهره‌ی خود را پنهان کرده‌اید، با سلاح وارد بانک می‌شوید و از بانک با موفقیت سرقت می‌کنید!!!!

روش پنجم

مواد لازم:

ندارد

روش انجام کار:

اول سعی می‌کنید که رییس بانک بشوید و سپس از بانک اختلاس می‌کنید!!!!!

پی‌نوشت:

1- سلام

2- به قول طرف:

«پول چرک کف دست دیگران است!»

3- شما را به خدا نقد کنید! نـــــــــــــقد...

4- + و +

5- حق باشید...

تلخ است...

shukhoshang — Thu, 19 Jun 2008 16:50:18 GMT

جمله‌سازی

با کلمات زیر جمله بسازید:

دست: بابا با دست محکم توی سر مامان زد.

پا: بابا با پا لگد محکمی به مامان زد.

صدا: بابا با صدای بلند سر مامان داد کشید.

حرف: بابا هیچ وقت با مامان خوب حرف نمی‌زند.

پوست: بابا به مامان گفت که پوستش را می‌کند.

چشم: بابا با مشت زیر چشم مامان را سیاه کرد.

آینه: بابا آینه‌ی عقد مامان را شکست.

مامان: مامان طلاق گرفت.

بابا: من بابا را دوست ...

پی‌نوشت:

1- سلام

2- گاهی لازم است نخندیم.

3- + و +

4- این وبلاگ هم جای خوبیست.

5- حق باشید.

قرار نیست اتفاق خاصی بیفته؟

shukhoshang — Sat, 14 Jun 2008 13:07:18 GMT

همین‌جور، پشت سر هم

دیروز جمعه بود. جمعه روز علافی است. جمعه‌ها را باید تا لنگ ظهر خوابید و تا بوق سگ پای تلویزیون بیدار ماند.

امروز شنبه است. باید کله سحر از خواب بیدار شوم و تا بوق سگ دنبال بدبختی‌هایم بدوم.

فردا یکشنبه است. یکشنبه باید بروم دانشگاه و برای ترم جدید ثبت نام کنم.

دوشنبه باید 7:10 صبح سوار سرویس شوم و تا 6:30 عصر دانشگاه بمانم.

سه‌شنبه باید دیر به سرویس برسم و از سرویس جا بمانم و تا 3 بعد از ظهر دانشگاه بمانم. سه‌شنبه باید عاشق بشوم. عاشق یک آدم به دردنخور.

چهارشنبه باید حوصله دانشگاه رفتن نداشته‌باشم و بروم فوتبال و تا چند روز از دردِ گرفتگی عضلات مثل مار به خودم بپیچم.

پنج شنبه که دانشگاه تعطیل است، باید دلم هوای دانشگاه را بکند!

جمعه هم که روز علافی است. جمعه را باید تا لنگ ظهر خوابید و تا بوق سگ پای تلویزیون بیدار ماند.

شنبه هم که باید کله سحر از خواب بیدار شوم و تا بوق سگ دنبال بدبختی‌هایم بدوم.

یکشنبه باید بروم دانشگاه و درس پاس کنم.

دوشنبه باید 7:10 صبح سوار سرویس شوم و تا 6:30 عصر دانشگاه بمانم.

سه شنبه باید دیر به سرویس برسم و از سرویس جا بمانم و تا 3 بعد از ظهر دانشگاه بمانم. سه‌شنبه باید در عشقم شکست بخورم.

چهارشنبه باید حوصله دانشگاه رفتن نداشته باشم و نروم فوتبال که دیگر تا چند روز از درد گرفتگی عضلات مثل مار به خودم نپیچم.

پنج‌شنبه که دانشگاه تعطیل است، باید دلم هوای دانشگاه را بکند!!!

جمعه هم که . . .

پی‌نوشت:

1- سلام

2- همه‌مون خیلی شبیه به هم هستیم. نه؟

3- + و +

4- کامنت‌های پست قبلی ارزش خواندن را دارند.

5- حق باشید ...

شعر می‌گویم، پس هستم شماره 2

shukhoshang — Sun, 08 Jun 2008 07:09:18 GMT

کمی اسپیکر، لوله، پرچین

و سی دی

و دی سی

و قوری

و ریقو

و هنگام برخاااستن از سر جووو

تو و من

من و تو

برای ابد تا کبوتر نشستیم

چه زیبا به مخ در کف ایستگاه حواشی

یکایک، دوتا یک، سه تا یک، هویجیم

و چنگاال را در مخِ تو

چنان با کلاغان سرشتم

که درساااید بای ساااید تاکسی

به سر منزل عشق مستم

بیا از نهان مانیتور

که یک فلفل از دست بردیم

که اینجا تحمل به لیلی

دوصد لیف بابونه خوردیم

تو ای خربزه در تموچین

کمی اسپیکر، لوله، پرچین

من امرووووز با نخ، و کشمش

تو فردااا، پریسااا، پریسااا، پریسااا

و جینگیل، و جینگیل، و جینگیل آلیسااا

کمی فین، کمی فین، کمی فین

شکرپاشِ کامبیز، به ته دیگ پرسید

و از باور کنترل دی، شدم شکل یک زیپ برعکس خورده

نگهبان، ز سیخ و دوات و پژو 405

پدرسوخته احمق

چرا بند کفشت شبیه کلنگ است؟

مرا بستنی شو، لغت نامه‌ام کو؟

غلط‌‌ گیرِ هیتلر، چلنگر، پنالتی

و این شعر

اینجا

همین‌جا

یهو زرتکی‌تر تموم شد

پی‌نوشت:

1- سلام

2- همه‌ی شعرا الان توی قبر روی ویبره‌اند

3- + و +

4- من نمی‌دونم این روزانه بالای شصت‌تا مراجعه کننده،

کامنتهاشون کجا می‌ره؟

نه اینکه عقده کامنت داشته باشم‌ها! نه!

5- هیچی دیگه، حق باشید...

یک خاطره از یک فاطمیه

shukhoshang — Mon, 02 Jun 2008 12:25:18 GMT

من چی بگم؟

دل توی دلم نبود که شب بشه. اون شب اولین باری بود که قرار بود مجری باشم؛ مجری شب اول روضه‌ی فاطمیه، با حدود هزار و 500 نفر عزادار.

صورتم را اصلاح نکرده بودم که یه ته‌ ریش مختصری داشته باشم؛ آب سرد هم نمی‌خوردم که یهو صِدام خراب نشه و ...

همه‌ی اینا را فقط و فقط به خاطر تاثیرگذاری بیشترِ اجرام انجام می‌دادم. نه این‌که هول کرده باشم، نه! قبلاً هم بارها و بارها جلوی جمعیت، تئاتر بازی کرده بودم، ولی اجرا، اونم اجرای روضه، تجربه‌ی تازه‏ای بود و به نو بودنش می‌ارزید. تازه می‌تونستم از این به بعد سرم را بالا بگیرم و بگم که من چند شب هم مجری روضه‌ی فلان مجموعه فرهنگی بوده‌ام و فلان و فلان!

از چند روز قبل، دنبال چندتا متن و شعر درست و حسابی برای اجرا بودم. یادم میاد غیر از سوزوندنِ یه کارت اینترنت 10 ساعته، برای پیدا کردن شعر و متن توی اینترنت، یه هفت هشت تا کتاب هم از کتابخونه‌ی دانشگاه امانت گرفته بودم و هرچی می‌گشتم چیز به‏درد بخوری چشمم را نمی‌گرفت.

لابلای کتاب‌های یکی از دوستام، چشم‏ام افتاد به کتاب «کشتی پهلو گرفته» ی «سید‌مهدی‌شجاعی». با این‌که خیلی از طرح جلدش خوشم نیومد، ولی نمی‌دونم چی شد که کتاب را ازش گرفتم تا بخونم. شاید چهار یا پنج بار همین‌طور بدون توقف کل کتاب رو خوندم. اون‌قدر کتاب را با حس می‌خوندم که کم کم دیگه داشتم شک می‌کردم که نکنه این کتاب را خودم نوشته‌ام!

غرق کتاب شده‌بودم؛ همین هم بیش از هر چیز دیگه‌ای باعث تعجبم می‌شد که چی شده که من، یهو و ناخواسته باید تا این حد مجذوب این کتاب بشم.

"در اندوه جگرسوز علی علیه‌السلام در مواجهه با فاطمه‌ی میان در و دیوار و گاه شستن صورت نیلی و بازوی کبود فاطمه، هیچ هنرمند عارفی توانسته است مرثیه بسراید آنچنان‌که از عمق رنج آدمی در چروک‌های پیشانی علی علیه‌السلام خبر دهد و وسعت غم‌های خلقت را در پهنای اشک علی بشناسد و بشناساند جز باز اشک پنهانی علی؟ ..."

به خودم که اومدم، دیدم غروب شده. با عجله خودم را رسوندم به محل روضه، اون‌قدر هواسم پرت بود که بجای کفش، دمپایی پوشیده بودم. با سر و وضع نامرتب و آشفته رفتم پشت میکروفن و همه را دعوت به اقامه‌ی نماز کردم. بعد از نماز هم، سخنران بلافاصله می‌رفت منبر و گلِ برنامه‌ی من مربوط به زمان بین سخنرانی و مداحی بود. تا زمانی که نوبت من می‌رسید، مثل دیوونه‌ها نشسته بودم یه گوشه و همین‌جور کتاب را می‌خوندم. نمی‌دونستم کدوم قسمتش را انتخاب کنم و بخونم. زمان همین‌جور به سرعت می‌گذشت. توی همین فکرها بودم که دیدم سخنرانی تموم شد و مسئول برنامه داره صدام می‌زنه که، «پس چرا نشسته‌ای؟ برو نوبت توئه...». حتی فرصت نکرده بودم که یه مختصری از کتاب را روی کاغذ بنویسم؛ پای برهنه و بدون کفش رفتم پشت میکروفن ایستادم،با یک کتاب که این‌قدر خونده بودمش و توی دستم لوله‌اش کرده بودم که ...

توی اون لحظه دیگه به هیچی فکر نمی‌کردم، نه به ته ریش، نه به صدای صاف و شفاف، نه به ...

نوشته‌های کتاب جلوی چشمم رژه می‌رفت؛ انگار یه نفر داشت بلند بلند کتاب را توی سرم می‌خوند! منگ شده بودم، یکی دو دقیقه همین طور زل زدم به مردم. هیشکی هیچی نمی‌گفت. انگار همه حال و روز منو فهمیده بودند. فضا خیلی سنگین بود. دستام یخ کرده بود و می‏لرزید. برای اینکه نیفتم با یه دستم محکم به پایه‌ی میکروفن چسبیده بودم. کتاب را به زور باز کردم و تند تند ورق می‌زدم. خواستم شروع کنم به خواندن، ولی صدام در نمی‏اومد. هر چی تلاش کردم فایده ای نداشت. تند تند ورق می‌زدم، ولی...

یه قطره اشک از چشمم افتاد روی کتاب، دیگه نتونستم خودمو کنترل کنم، پاهام شل شد و محکم با زانو افتادم روی زمین و های های زدم زیر گریه...

جمعیت هم منفجر شد! زن و مرد، بزرگ و کوچک، همه آتیش گرفتند و زدند زیر گریه، بلند بلند ...

نه گریه‌ی من بند میومد و نه گریه‌ی جمعیت. چراغ‌ها را خاموش کردند، ده دقیقه‌ی کامل همه‌ گریه می‌کردند. گریه، گریه، گریه ...

بعد که همه آروم شدند، مداح توی اون تاریکی اومد پشت میکروفن و گفت:« من چی بگم؟ »

روضه‌ی اون شب مداحی نداشت...

پی‌نوشت:

1- سلام

2- السلام علیک یا مادر ...

3- امسال هم مجری هستم.

4- این متن توی روزنامه همشهری هم چاپ شد.

۵- حق باشید.

من به خال لب آن دوست گرفتار شدم...

shukhoshang — Sun, 01 Jun 2008 10:36:18 GMT

تو بچه شو و من آقا مي‌شوم!

خانم طباطبائي، همسر حاج سيد احمد آقا (ره)، درباره رفتار امام با بچه‌ها و بازي امام با نوه‌اش علي چنين مي‌گويد: علي كوچك بود، گاهي كارهايي مي‌كرد كه اصلاً مناسب نبود، حتي ممكن بود براي آقا ايجاد ناراحتي كند، ولي آقا با كمال خوشحالي و خنده مي‌گفتند: مساله‌اي نيست، بچه را آزاد بگذاريد چون آقا تمام شبانه‌روز را در خانه بودند و علي هم در كنار ايشان بود لذا آقا با علي مانوس بودند و علي هم به آقا انس گرفته بود. يك بار من پيش آقا رفتم و ديدم علي در كنار ايشان نشسته است و از آقاي تقاضاي ساعتشان را دارد، ايشان فرمودند: «پدرجان! آخر ساعت زنجيرش مي‌خورد به چشمت و اذيت مي‌شوي» علي گفت: خوب عينكتان را بدهيد . ايشان فرمودند: عينكم نيز همين‌طور، به چشمانت مي‌زني چشمانت اذيت مي‌شود، چشم تو حالا ظريف است، گل است، علي اصرار كرد كه آقا، عينك را بدهيد ايشان فرمودند: نه دسته‌اش را مي‌شكني و من ديگر عينك ندارم، نمي‌شه بچه به اين چيزها دست بزند. چند دقيقه‌اي گذشت و علي در خانه چرخي زد و مجدداً آمد و گفت: آقا! امام فرمودند: «جانم ». علي گفت: آقا، بيا تو بچه شو و من آقا مي‌شوم! امام فرمودند خيلي خوب باشد. علي گفت: پس پا شو از اين جا، بچه كه جاي آقا نمي‌نشيند. امام بلند شدند و خودشان را كنار كشيدند و علي گفت: پس عينك را بده، ساعت را بده بچه كه به عينك و ساعت دست نمي‌زند! آقا فرمودند بيا، من به تو چه بگويم؟ بالاخره عينك و ساعت را گرفتي.

پی‌نوشت:

1- سلام

2- این اولین پست وبلاگ است که از خودم نیست. ارزش خواندن داشت.

3- خدایا ما را "روح‌الله" بگردان.

4- حق باشید...

شعر از شما - تفسیر از ما

shukhoshang — Tue, 27 May 2008 07:00:18 GMT

تفسیر شعر

یه توپ دارم قلقلیه

سرخ و سفید و آبیه

می‌زنم زمین، هوا می‌ره

نمی‌دونی تا کجا می‌ره

من این توپو نداشتم

مشقامو خوب نوشتم

بابام بهم عیدی داد

یه توپ قلقلی داد

...

تفسیر شعر:

یه توپ دارم قلقلیه :

این مصرع نشان حماقت شاعر است؛ یا بیانگر این موضوع است که شاعر توپ‌های مثلثی و مربعی و لوزی هم داشته ولی حالا فقط می‌خواهد در مورد آن توپش که قلقلی است، صحبت کند.در هر صورت می‌توان این فرضیه را هم در نظر گرفت که شاعر می‌خواسته در لفافه و با استفاده از آرایه‌های ادبی نظیر تشبیه و استعاره، به گردی زمین که مرحوم گالیور (!) آن را به اثبات رساند، تاکید کند.

سرخ و سفید و آبیه:

این سه رنگ که نماد پرچم فرانسه است، نشان‌ دهنده‌ی فرانسوی بودن توپ مورد نظر است. حالا چرا فرانسه؟ خدا می‌داند!

می‌زنم زمین هوا می‌ره/ نمی‌دونی تا کجا می‌ره:

این مصراع گویای مکان سروده شدن شعر است. جایی بیرون از جو زمین. چون این مصراع بحث جاذبه زمین را نقض می کند و در ادامه به لایتناهی بودن دنیا اشاره دارد که مسلماً به من و شما هیچ ربطی ندارد...

یکسال پارک ممنوع بود و پنچر کردیم ...

shukhoshang — Wed, 21 May 2008 18:18:18 GMT

سلام.

یکسال پیش توی یه همچین روزهایی مرتکب ثبت وبلاگ شدم.

یادم میاد اون اوائل هیچی از وبلاگ سرم نمی‌شد ( نه این که حالا سرم بشه‌ها، نه!)

و روزی که می‌خواستم وبلاگم را ثبت کنم،

بدون هیچ فکر قبلی و ذهنیتی، زرتی نوشتم:

Shukhoshang

حالا چرا؟ خودمم هنوز نمیدونم!

می‌خواستم اسم وبلاگ را بذارم:

«لعنت بر کسی که در این مکان آشغال بریزد!»

ولی گذاشتم:

«پارک‌ممنوع و الا پنچر می‌شوید!»

حالا چرا؟ خودمم هنوز نمیدونم! (شماره‌2)

بعد از این وبلاگ دوتا دیگه وبلاگ هم راه‌اندازی کردم:

لازم نیست ( وبلاگ شعرهایم)

تار چهارم (نوشته‌هایم در یاهو 360)

علی الحساب وبلاگ زیر که به زودی تبدیل به سایتش می‌کنم،

تنها مرجع کامل برای دسترسی به من است:

www.ehsanpour.blogfa.com

توی این یکسال که به بهونه وبلاگ وقت بیشتری را در اینترنت می‌گذروندم،

با خیلی‌ها آشنا شدم و خیلی فضاهای متفاوتی را تجربه کردم.

تلخ و شیرین و جذاب و گند و خوب و مسخره و راست و دروغ و ...

تا حالا هیچ مطلبی را به قصد وبلاگ ننوشته‌ام

و شاید این اولین مطلبی هست که با این هدف می‌نویسم.

برای همین هم ترجیح می‌دهم بجای اینکه در مورد خودم بنویسم

بیشتر در مورد دوستانم که همیشه دوستشون دارم

و همیشه نسبت به من لطف داشته‌اند حرف بزنم.

جای خیلی‌ها هم توی این لیست خالیه و اینکه چرا توی این لیست نیستند را

باید از خودشون پرسید نه من !!!

آقا اجازه

آقا منوچهر انتظار. همه‌ی آقا اجازه‌هایش را می‌خونم. بعضی‌هاش توپ و بعضی دیگه تشره! همیشه به وبلاگم سر می‌زنه و نظرات قشنگی می‌نویسه. توی این یک‌ساله با اکثر کسانی که می‌خواسته‌ام دوست و صمیمی شده‌ام، الا این یک نفر! اصلا نیستش، هر روز یا یه روز در میون آپ می‌کنه ولی تاحالا به تورم نیفتاده...

بلغوریات

داش حمید ربیعیان نجف آبادی. گل سر سبد همه‌ی لینک‌ها. یه دوست صمیمی. یه مرد به معنای واقعی کلمه. مومن، باحال، اهل فکر و مطالعه، با ذوق و با استعداد و در عین حال نجف‌آبادی!!!

یادم میاد، روزهای اولی که وبلاگ را راه انداخته بودم، یه پست در مورد من و وبلاگم گذاشت. این لطفشو فراموش نمی‌کنم. اون اوائل که تازه‌کار بودم می‌نشستم و در مورد وبلاگی‌ها و وبلاگ‌ها با هم حرف می‌زدیم و دوستانمون را به هم معرفی می‌کردیم.

خیلی چیزها از هم می‌دونیم. یه جورایی خیلی دوستش دارم. توی روزنامه با هم همسنگریم! بعضی وقت‌ها از دستش در می‌ره و یه مطالب طنزی می‌نویسه که بیا و ببین. محشر! تازگی‌ها هم کیلیلیلیلیلی شده و چاق. خیلی بز دوست داره؛ دلم می‌خواد برای تولدش یه بز بهش هدیه بدم...

تله پاتی

حج احمد ذوعلم. هیچ وقت نیستش. نمیدونم اصلاً این بلاگفا برای چی به ایشون اجازه‌ی ثبت وبلاگ داده؟ حیفه این اسم و فضا نیست که اشغال میکنی؟ چقدر دلم می‌خواد خدا یه پسر مثل این احمد‌جون بهم بده. بلند بگو ایشالا ...

چای نبات

به افتخار هر چی مردِ، بزن زنگو!

چای تازه دم، بانبات زعفرانی اصل اصفهان، نوش جان!

اینو گذاشتن سر در وبلاگ. یه وبلاگ گروهی به همت رفقای جان، آقایان محمد جواد ملکوتی
و م.مهدی شیخ صراف. خوب جایی است. حج مهدی یا بقول رفقا، «شیخ»، که ید طولایی در امور مربوط به وبلاگ دارند و ما جوجه وبلاگی‌ها باید جلوشون زانو بزنیم. محمد جواد را هم که یکی دو بار از نزدیک دیدمش، از اون بچه‌های خوب و مودب و صاف و اتو کشیده که شب به شب مسواک می‌زنند. بعضی وقت‌ها با خودم می‌گم این «شیخ»، مال این زمان و مکان نیست. یعنی توی بد وقتی به دنیا اومده و داره حیف می‌شه. بعید می‌دونم ساعت‌ها کنارش بشینی و خاری از رفتار یا تفکرش روحتو زخمی کنه. من را که زیاد تحویل نمی‌گیره ولی از همین جا و در همین لحظه اعلام می‌کنم که داش مهدی، خیلی مخلصیم. نفست حقه به مولا. به قول خودت:«یا علی مددی» ...

با عرض معذرت از همه ی شعرا ...

shukhoshang — Tue, 13 May 2008 18:59:18 GMT

شعر می‌گویم، پس هستم ...

و دوغ

این ماستکی‌ترین آب

که در کشاکش تلاطم

به قلب پارچ

می‌شود دوغ

و پارچ

و پارچه

و ماست

این سفتکی‌ترین شیر

به قلب قابلمه

به حرارت پتو

می‌شود ماست

و قابلمه

و قابلم !

و شیر

این صَفَکی‌ترین شُل

به قلب گاو

به زور شیردوش

می‌شود شیر

و گاو

و من

و تو

خلکی‌ترین چل

به ذهن من

که نشستی

و خواندی این شعر را

و شعر

و کشک

و ماست

و دوغ

این ماستکی‌ترین آب

. . .

پی نوشت:

۱- سلام

۲- شعر بود؟ تفسیرش با شما!

۳- لازم نیست

۴- دارم . . .

۵- خق باشید

یک داستان کوتاه

shukhoshang — Sun, 04 May 2008 14:53:18 GMT

زایه‌ی دید را هم باید شست، جور دیگر باید. . .

زاویه‌ی یک:

در را محکم بست و از اتاق خارج شد. هیچ وقت تصور نمی‌کرد که یک روز ممکن است تا این حد گرفتار و درمانده بشود که بخاطر خرج عمل کلیه مادرش بیاید و از پرویز‌حروم‌خور کمک بخواهد.

هزار بار خودش را لعن و نفرین کرد که چرا آمده و پیش آدمی مثل پرویز حروم‌خور رو انداخته. با خودش فکر می‌کرد که از همان سه سال پیش بی‌خود آمده اینجا و شاگردی حجره پرویز حروم‌خور را می‌کنه. آن هم کسی که پدرش مرتضی، همیشه از معاشرت با او دوری می‌کرد. این لقب را هم پدرش به پرویز داده بود.

کلیه‌های مادرش از کار افتاده‌بود و پول کافی برای خرید کلیه نداشتند. تا اینکه یک نفر ناشناس حاضر شده بود که کلیه‌اش را هدیه کند. اما برای خرج دوا و درمان و عمل آمده بود تا از پرویز حروم خور پول قرض بگیرد.

از حدود سه سال پیش که پدرش فوت کرده‌بود همه‌ی وقتش را گذاشته بود برای سیر کردن شکم خودش، مادرش و دو خواهرش.

با اینکه درس و دانشگاه را دوست داشت ولی برای پیداکردن کار با درآمد کافی مجبور شد ترک تحصیل کند. کارهای دانشجویی هم با چندرغاز درآمد اصلا فایده نداشت و کفاف خرج زنگیشان را نمی‌داد.

همه‌ی این‌ها به کنار، فکر اینکه سه سالی می‌شود که مرضیه دختر حاج یوسف را معطل خودش کرده و اسمش روی او رفته، ولی نمی‌تواند کاری را از پیش ببرد، مثل خوره تمام ذهنش را می‌خورد. تازه دیشب مادرش به او گفته بود که:

"تو اگه نمی‌خواهی سر‌ و سامون بگیری، میل خودته ولی این وسط تکلیف خواهرات را مشخص کن. چند روز پیش برای خواهرت یک خواستگار خوب پیدا‌شده و . . ."

این حرف مادرش و حرف‌های پرویز حروم‌خور دور سرش می‌چرخید.

" ببین آقا‌رضا، ما حرفی نداریم بهت پول قرض بدیم، تو مثل پسرم هستی. رضاجون، تو باید به فکر خواهرات هم باشی. اونا هم باید بالاخره یه روزی بروند خونه‌بخت یا نه؟ من با مادرت در مورد خواهرت صحبت کرده‌ام و اون هم . . ."

زاویه‌ی دو:

پرویز و مرتضی از قدیم با هم دوست و شریک کاری توی حجره بودند. پرویز همیشه هوای مرتضی را داشت. همه‌ی کارهایشان را با هم انجام می‌دادند. تا اینکه مرتضی با دختری که پرویز عاشقش شده بود، ازدواج کرد. ولی پرویز هیچ حرفی نزد.